Քաղցած աղվեսը կախ ընկած ողկույզներով խաղողի վազ տեսավ։ Նա ցանկացավ դունչը հասցնել խաղողին, բայց չկարողացավ։
Հեռանալիս ինքն իրեն ասաց․
Ոչի՝նչ դեռ խակ է։
Որոշ մարդիկ էլ այդպիսին են։
Ուժ ու կարողություն չունենալու պատճառով հաջողության չեն հասնում․ մեքը դնում են պայմանների վրա։
Ուղտը շատ ծույլ էր, մարդու մոտ աշխատել չեր ուզում ու աշխատանքից խուսափելու համար ապրում էր Ոռնացող անապատում։ Այնտեղ այս ահավոր ծույլը փուշ, ճյուղ, կաթնախոտ ու տատասկ էր ուտում։
Մի առավոտ ձին՝ թամբը մեջքին, սանձը բերանին, եկավ մոտն ու ասաց․
-Ո՝ւղտ ա՝յ ուղտ․ դու՝րս արի ու մեզ նման աշխատի՝ր։
Ուղտը պատասխանեց․
-Ուզ, ուզ։
Հեդտո շունն ու եզը հերթով եկան։ Ուղտը նրանց թլ միայն <ուզ> ասաց։
Հենց այդ <ուզն> էլ նրան պատիժ դարձավ․ դրանից մեջքին կուզ աճեց։
Ոչ հնարավոր չէ, որովհետև տարբեր մտքեր է արտահայտում։
Մարկ Հարությունյանի բլոգ 