Հայ ժողովրդի պատմությունն ու դիցաբանությունը հարուստ են հերոսական պատմություններով, որոնցից մեկը «Տիգրան և Աժդահակ» ավանդությունն է։ Այս պատմությունը ներկայացնում է պայքարը բարու և չարի, հայրենիքի պաշտպանության և զավթողական մտադրությունների միջև։
Տիգրանը ներկայացվում է որպես հզոր և իմաստուն արքա, որը սիրում էր իր հայրենիքը և պատրաստ էր ամեն գնով պաշտպանել այն։ Նա խիզախ, վճռական և արդար ղեկավար էր։ Մյուս կողմից՝ Աժդահակը՝ մարերի արքան, խորամանկ և նախանձ մարդ էր, որը ցանկացավ տիրել Տիգրանի թագավորությանը։ Նրա նպատակն էր նվաճել և ենթարկել Հայաստանը։
Պատմության ընթացքում Աժդահակը դավադրությամբ փորձում է վնասել Տիգրանին, սակայն Տիգրանը կարողանում է հաղթահարել բոլոր դժվարությունները։ Վերջում նա հաղթում է Աժդահակին՝ ապացուցելով, որ արդարությունն ու հայրենիքի հանդեպ սերը ավելի ուժեղ են, քան չարությունն ու նախանձը։
Այս ավանդությունը կարևոր դեր ունի մեր ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Այն սովորեցնում է լինել համարձակ, պաշտպանել հայրենիքը և երբեք չընկրկել դժվարությունների առաջ։ Տիգրանի կերպարը մեզ համար օրինակ է՝ ուժեղ, հայրենասեր և արդար առաջնորդի։