Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես,
Վերջին երգիչն իմ երկրի,
Մա՞հն է արդյոք, թե նի՞նջը քեզ
Պատել, պայծառ Նաիրի։
Վտարանդի, երկրում աղոտ,
Լուսեղ, քեզ եմ երազում,
Եվ հնչում է, որպես աղոթք
Արքայական քո լեզուն։
Հնչում է միշտ խոր ու պայծառ,
Եվ խոցում է, և այրում,
Արդյոք բոցե վարդե՞րդ են վառ,
Թե՞ վերքերն իմ հրահրուն։
Ահով ահա կանչում եմ քեզ
Ցոլա, ցնորք Նաիրի՛, —
Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես,
Վերջին երգիչն իմ երկրի…
1. Ի՞նչ տրամադրություն է գերիշխում՝ հույս, ցավ, հավատ, վախ, այլ։
Կարծում եմ գերիշխում է հույսը, ինչն էլ բխում է սրտում եղած ցավից։ Տերյանն ցանկանում էր տեսնել Նայրին վառ ու գույնզգույն, բայց միթե՞ դա վերջն էր։
2. Ո՞ր նախադասությունը կարող ես համարել հռետորական հարց։
«Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես,
Վերջին երգիչն իմ երկրի»։
3. Բանաստեղծն իրեն վերջին պոետն է համարում․ դա հուսահատությո՞ւն է, թե՞ պատասխանատվություն։
Կարծում եմ, Տերյանն այս տեղերը գրելիս բառերին է փոխանցել հոգու հուսահատություն, քանի որ ցանկությունը մեծ էր տեսնել չքնաղ Նայրին, որն շարունակում է ծաղկել և մնալ պատմության մեջ։
4. Գրի՛ր Նաիրի երկրի պատասխանը պոետին։
Չէ՛, վերջինը դու չես, իմ երգիչ,
Քո ձայնով ես շնչում եմ դեռ։
Քո խոսքի մեջ է իմ արեգակը,
Քո ցավի մեջ՝ իմ հավերժ վերքը։
Ո՛չ, դու վերջին պոետը չես։
Ես չեմ մահացել, միայն նիրհել էի։
Քո երգով ես կրկին ապրում,
Քո խոսքով՝ նորից արթնանում։
Քանի դեռ դու ինձ հիշում ես,
Ես կենդանի եմ, պոե՛տ։
5. Ինչպիսի՞ն է Նաիրին՝ ըստ այս բանաստեղծության։
Խորն ու պայծառ, լուսեղ և արքայական։ Միաժամանակ այն պատված էր ցավով, սակայն քաղցր խոսք ուներ, որ հնչում էր ինչպես աղոթք։
ԳԱՐՆԱՆԱՄՈՒՏ
Քնքշաբույր ծաղկանց հրեղեն խաղով
Ժպտում են նորից անտառ ու ձորակ,
Եվ հեղեղները խոսուն-սառնորակ
Ողջունում են ինձ զվարթ ծիծաղով։
Զուգել ես նորից դաշտ, անտառ ու լեռ,
Գարո՜ւն, ամեն տեղ նոր կյանք ես վառել
Իմ սրտում էլ ես թևերըդ փռել,
Իմ հոգում էլ ես հրդեհել նոր սեր։
Եվ ահա կրկին զվարթ ու ջահել,
Դուրս ելա տխուր մենության բանտից.
Պայծառ աչքերըդ ողջունում են ինձ,
Եվ ես չեմ կարող իմ ճիչը պահել։
Բացել ես իմ դեմ ոսկեղեն հեռուն,
Ծաղկել ես սարո՛ւմ, անտառո՛ւմ, արտո՛ւմ,
Ուրիշ երգեր են հնչում իմ սրտում —
Ողջո՛ւյն քեզ, արև, ողջո՛ւյն քեզ, գարուն…
1. Ո՞ր բառերն ու արտահայտություններն են ցույց տալիս գարնան գալուստը։
Ժպտում են նորից անտառ ու ձորակ, զուգել ես նորից դաշտ, անտառ ու լեռ,
գարո՜ւն, ամեն տեղ նոր կյանք ես վառել։
2.Ներկայացրո՛ւ բանաստեղծության քնարական հերոսի զգացումները, նաև առանձնացրո՛ւ այդ զգացումները նկարագրող տողերը։
Կարծում եմ Տերյանի համար բավականին ուրախալի փաստ է գարնան գալուստը, քանի որ նա ձմեռը մռայլ գույներով է պատկերացնում, և դա կարելի է ենթադրել նրա բառերից՝ որոնք ընտրված են գարնան գալուստը մեկնաբանելու համար։ Ինձ համար ամբողջ բանաստեղծությունն ու բոլոր տողերը զգացմունքներ են և նկարագիր։
3. Բացատրի՛ր ,,մենության բանտ,, արտահայտությունը։
Մենության բանտ արտահայտությունը վերաբերվում է ձմռանը, և հաճախ մարդիկ ձմռանը սթրես են ապրում և գարնան գալուստով սրտերը ջերմանում են։Ձմեռն իրականում իր մեջ միապաղաղություն ունի, այն սիրուն եղանակ է, սակայն հիմնականում ամեն ուր սպիտակ է, նույն գույները, նույն եղանակը։
4. Դո՛ւրս գրիր մակդիրներ։
Հրեղեն խաղ, զվարթ ծիծաղ։
5. Ինչո՞ւ է գարունը հաճախ ներկայացվում նոր կյանքի և հույսի խորհրդանիշ։
Քաանի որ ձմեռվա ձյան և ցուրտ եղանակից հետո, ամեն առավոտ բացվում է արևը, ծաղիկները սկսում են ծաղկելմ ձյունը հալչում է, եղանակը տաքանում է կարծես կյանքը նոր գույն է ստանում։
6.Քո կարծիքով՝ բանաստեղծությունը ավելի շատ բնությա՞ն, թե՞ մարդու ներաշխարհի մասին է։ Հիմնավորի՛ր։
Կարծում եմ բանաստեղությունը մարդու ներաշխարհի և իր գլխում գարնան պատկերի մասին է, որը բխում է բնության պատկերից։
7. Կարո՞ղ է բնությունն ազդել մարդու հոգեվիճակի վրա։
Այո, միանշանակ։ Ինձ մոտ սովորաբար այդպես է։
9. Բանաստեղծության վերջին տողը փոխի՛ր՝ ոճը պահելով։
Բացել ես իմ դեմ ոսկեղեն հեռուն,
Ծաղկել ես սարո՛ւմ, անտառո՛ւմ, արտո՛ւմ,
Ուրիշ երգեր են հնչում իմ սրտում —
Խոնարհվում եմ քեզ, արևածագ գարուն…
Իմ խաղաղ երեկոն է հիմա
Իմ խաղաղ երեկոն է հիմա
Մեղմալույս, և՛ տըխուր, և՛ անուշ.
Քեզ երբեք սիրտըս չի մոռանա,
Իմ մաքո՛ւր, առաջին իմ անուրջ…
Տարիներ, տարիներ կըսահեն,
Կըմեռնեն երազները բոլոր —
Քո պա՛տկերը անեղծ կըպահեմ
Օրերում անհաստատ ու մոլոր։
Ե՛վ տանջանք, և՛ բեկում, և՛ թախիծ —
Սև օրեր ես դեռ շա՜տ կըտեսնեմ.
Անունըդ թող փարոս լինի ինձ
Սուտ կյանքի և դառը մահու դեմ…
1. Բացատրի՛ր բառերը՝ մեղմալույս, անուրջ, անեղծ, փարոս։
Մեղմալույս-մեղմ լույս ունեցող
Անուրջ-երազ, տեսիլք
Անեղծ-չվնասված
Փարոս-ուղեցույց, առաջնորդ
2. Ի՞նչ հոգեվիճակ է արտահայտում ,,իմ խաղաղ երեկոն է,, արտահայտությունը։
Հաճախ թեժ օրվա ավարտից հետո, երբ երեկոյան լինում ենք մեր սենյակում, առաջ է գալիս այդ խաղաղ երեկոն, երբ ամփոփում ենք մեր օրը, մտածում այն հարցերի մասին որոնք մեզ անհանգստացնում են, հիշում մեր կյանքի բոլոր անմոռանալիները։
3. Ըստ քեզ ՝ ո՞ւմ է դիմում հեղինակը։
Սիրած էակին Կնոջը, Գարնանը Բնությանը, Սեփական հոգուն և ընթերցողին
4. Մեկնաբանի՛ր այս քառատողը՝
Ե՛վ տանջանք, և՛ բեկում, և՛ թախիծ —
Սև օրեր ես դեռ շա՜տ կըտեսնեմ.
Անունըդ թող փարոս լինի ինձ
Սուտ կյանքի և դառը մահու դեմ…
Սիրելի մարդու մոտ լինելը շատ ավելի է գունավորում կյանքը և օգնում անցնել բոլոր դժվարությունների միջով։ Անգամ եթե նա կողքիդ չէ, զգացմունքը նույնպես ունի իր ուժը։ Եվ այս տեղերում հեղինակն ասում է․ թող անունդ լինի ինձ ուղեկից կյանքի բոլոր դժվարությունների ժամանակ։
5. 4-5 նախադասությամբ ներկայացրո՛ւ բանաստեղծության բովանդակությունը, ասելիքը։
Բանաստեղծը նկարագրում է իր խաղաղ, մեղմ ու մի փոքր տխուր երեկոն՝ լեցուն քնքուշ հիշողություններով։ Նա խոստովանում է, որ երբեք չի մոռանա իր մաքուր, առաջին սիրո պատկերը։ Թեև տարիները կանցնեն, երազները կարող են մարել, այդ հիշատակը կմնա անեղծ ու պայծառ նրա հոգում։ Նույնիսկ կյանքի դժվարությունների, տանջանքների ու հիասթափությունների միջով անցնելիս այդ անունը նրա համար կդառնա փարոս՝ առաջնորդելով նրան սուտ կյանքի և դառը մահվան դեմ։